غزلی در استقبال از غزل مشهور عراقی به مطلع:
ز دو دیده خون فشانم زغمت شب جدایی
چه کنم که هست این ها گل باغ آشنایی
چه کنم که را بگویم ز غمت شب جدایی
که ز بوی زلفت آید همه بوی بی وفایی
همه عاشقان فتاده به رهت غبار آلود
بکن از ره ترحم، نظری به آشنایی
چه کنم ز داغ هجرت به که گویم این شکایت
چه شود که گاهگاهی تو ز پرده هم در آیی
گل عارض تو دیدم چه کنم نچیدم از وی
که شنیده ام ز بلبل همه بوی بی وفایی
به جواب من مگو تو همه حرف لن ترانی
ارنی نگفته ام من که تو منع می نمایی
به طریق اهل دانش نبود به جز کسی من
ز ره وفا چه گویی، همه قول خویش رایی
چه کنم به قید زلفت گرهی به کار من شد
نشود به شب گره وا، چو گره به دل نمایی
بنگر به حال کاشف که شده است زار و مجنون
که به گرد کوی لیلی بود آهوی ختایی[1]
[1] -مرآت الغیب اثر صدرالدین کاشف دزفولی، به اهتمام دکتر ناهیدالسادات پزشکی، انتشارات بازتاب، چاپ اول1385، تهران، ص 71
