عشق تو گرفته است ز جان شهوت مارا

                         کم کرده زلطف به جهان محنت ما را

هر چند غم عشق تحمل نتوان کرد

                                    امید نگیرند از آن دولت مارا

صد عقل فلاطون شده گم گشته عشقم

                             هر دل نتواند برسد حکمت مارا

باری که ز سنگینی نه چرخ گذشته است

                      بر دوش من است آن بنگر قوت مارا

 بیماری چشم تو که مست از می ناز است

                           بگرفته زجان و تن ما صحت مارا

از بوسه لب لعل پرنوش شکرت

                           لبریز بکن زان قدح شربت مارا

کاشف که زعشق تو گرفت از همه عزلت

                     روشن بکن از نور رخت خلوت مارا[1]

 نامه ای از مرحوم حاج شیخ حسنعلی رحمه الله علیه به یکی از آشنایان دزفولی خود که مرقوم داشته اند:امید آن که با الطاف الهی و توجهات حضرت ظل اللهی پیوسته موفق و موید بوده باشید. نامه شما رسید و از مطالب آن آگاه گردیدم. امّا همچنانکه برای پنج شش نفر از آقایان دزفولی نوشته ام،اینجانب خود را قابل ارشاد نمی دانم و آن شرایط را که بزرگان برای ارشاد ذکر کرده اند در خود نمی بینم. لیکن از آنجا که گفته اند:«فمن لم یجد ماء فلیتیمّم بالتراب»[1]و فقها فرموده اند:آن کس که دسترس به مجتهد جامع الشرایط ندارد، تکلیف از او ساقط نیست بلکه باید مسائل شرعی خود را آن چنان که در رساله های علماء بزرگ همچون شیخ بهائی و مجلسی آمده است از اشخاص صلاحیتدار بیاموزند و عمل کنند تا آنگاه که به مجتهد دسترس یابند.

 در این زمانه نیز اگر به کامل پرمایه ای دسترس نباشد، اهل ذوق سلوک و معنی می توانند به کسانی که از رموز کار مردان و رهروان بزرگ طریقت و شریعت ، آگاهی دارند ،مراجعه و به دستورهای ایشان رفتار نمایند و از آنجا که اینجانب با آنکه خود واجد شرایط نیستم لیکن از آنچه بزرگان صالح و ره رفتگان دارای شرایط ارشاد ، فرموده اند کما بیش آگاهی دارم ، می توانم برای دیگران باز گویم تا به آنها ملتزم باشند و در انتظار دستیابی به بزرگی باشند که شرایط ارشاد و دستگیری در او باشد و در جند رساله از آقا سید صدرالدین دزفولی[2] که به خط برادرش نوشته شده است، همین مطلب آمده است.

 با توجه به آنچه گفته شد ، توصیه من به آن فرزند ارجمند آنست که در درجه اول به نماز اهمیت فراوان دهید و آن را در اول وقت به جای آورید و دیگر آنکه کوشش در حضور قلب در حال نماز کنید که اگر کار مشکلی است با ممارست حاصل می شود . سوم آنکه بعد از هر یک از پنج نماز یومیه، تسبیحات حضرت زهرا سلام الله علیها را فراموش نکنید و پس از آن سوره حمد و آیه الکرسی و آیه کریمه «شهد الله انَّه لا اله الّا هو ...الی آخره»[3] و آیه «قل اللهمّ مالک الملک...تا آخر»[4] را تلاوت کنید . آنگاه سوره توحید «قل هوالله احد...الی آخر» و صلوات را هر یک سه مرتبه به جای آورده و پس از آن آیه«و من یتّق الله یجعل له مخرجا»[5] که در سوره مبارکه طلاق است، قرائت کرده و به نیت فتح باب سماوی به طرف بالا بدمید.

چهارم آنکه پس از نماز صبح ، هفتاد مرتبه ذکر مبارک«یا فتاح» بگویید.[6] 

*پانوشتها توسط مدیریت وبلاگ سید صدرالدین کاشف دزفولی درج شده است.

[1] -برگرفته از نساء/43(....فلم تجدوا ماء فتیمموا صعیدا طیبا...)

-[2] یکی از القاب کاشف دزفولی

[3] -آل عمران/18

[4] -آل عمران/26

[5] -طلاق/2

[6] -برگرفته از کتاب نشان از بی نشانها،علی مقدادی اصفهانی ،تهران،جمهوری ،چ18،تابستان86،ج 2،ص100 و 101

باب7.بیان خودشناسی

 ای سالک خودی را از خود دور کن تا بدانی که خود، اوست. محو کن هستی موهومی خود را در هستی مطلق. پس هستی او باقی است و هستی تو فانی. قال الله سبحانه و تعالی: «کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام کل شی هالک الا وجهه[1]». پس از خود، خود را وارهان یعنی فانی ساز که خدا را بشناسی چرا که تا دوئی از تو باقی است مشاهده جمال ذوالجلال میسر نمی شود. اگر خواهی که به وحدت رسی دست از خود بدار.

ز تو تا این دوئی یک ذره باقی است   

                         تو را هر لحظه هر دم نفس باقی است

بـــرو بـــگذر این هســتی موهــــوم

                           که تا دلـــــدار گردد بـر تو معـــلوم

که با بـــود تو دلـــبـر در نــــیایـــــد    

                           به این خانه که هر بــــودی نشایــــد

و هر گاه رفع خودی کردی آن که آفتاب ازل از دریچه دل تو سر زند و در خانه خود منزل کند و طبل لمن الملک الیوم بگوید واین سد و حجاب دوئیت نفس تو است.

دوئـــــیت چون بــــخیزد از میانه      

                      یکی گردد کنشت و دیر و خانه

پس آنکه این بگویم من به تکرار  

                    که لیــــس غیره فی الــدار دیار

پس به طریق مجاهده, نفس را در مقام«موتوا قبل ان تموتوا» بازدار که این موت ترا به علی علییین رساند که با وجود خود نفس کی گذارد که حبیب در خانه آید چرا که عقل پیک یار است هر گاه نزاع با قاصد داشته باشد لا محاله با یار نیز منازعه دارد. لهذا اهل معرفت برای نفس ریاضتی فرموده­اند که دوئیت نفس از میانه بر خیزد و هیچ نفسی نیست که محتاج ریاضت نباشد مگر نفس انبیاء عظام و مجذوبان از عشاق که این­ها محتاج به ریاضت نیستند و چون نفس سالک محتاج است به ریاضت لهذا طریقه آن بعد از این ذکر خواهد شد انشاء الله تعالی.[2]

*[ارکان ریاضت پیش از این مذکور شد. به مطالب پیشین مراجعه فرمایید]