و بدان ای عارف! که خاموشی بی فکر، باطل است. باید سالک هرگاه در اول سلوک خاموشی اختیار کند در باطن مشغول به ذکرشود بلکه در ظاهر و باطن. و عارف رومی چند بیتی فرموده در باب خاموشی:

صبر و خاموشی جذوب رحـمت است         وین نشـــان جســتن نشان علت است

اَنـــصــــتوا بــپذیـــر تـــا بـــر جان تو          آید از جـانـــان جـــواب انـــصتـــوا[1]

توصیه مدیر وبلاگ به دوستان:

نظر به اینکه تعداد زیادی از دوستان تقاضا نمودند که این وبلاگ بیشتر بروز گردد، نکته ذیل قابل عرض است:

از آنجائیکه مطالب موجود در خصوص عارف کامل سید صدرالدین کاشف دزفولی-قده- به مطالب مندرج بر وبلاگ محدود می شود تقاضا مندم دوستانی که احیاناً پست های قبلی را مطالعه ننموده اند، چنانچه به وبلاگ مراجعه و با پست جدیدی بر نمی خورند، به آرشیو مراجعه و از زندگینامه و مطالب متنوعی که در خصوص زندگی این عارف بزرگ می باشد استفاده نمایند. نویسنده این سطور از خوانندگان التماس دعا می طلبد. والله یهدنا الی سبیل الرشاد

اسلام آوردن حاکم مسیحی به دست سید صدرالدین کاشف دزفولی

علارغم اینکه امروزه بسیار مشاهده شده است که در اثر کم کاری و غفلت مسلمانان برخی از اسلام به مسیحیت و آیین هایی دیگر روی می آورند و این امر نیاز به آسیب شناسی عملکرد روحانیون در سی ساله ی اخیر دارد، وقایعی در تاریخ به چشم می خورد که حاکی از اسلام آوردن اهل کتاب توسط علمای اعلام اسلام –رضوان الله تعالی علیهم اجمعین- می باشد. واقعه اسلام آوردن حاکمی از دوره ی قاجاریه به دست مرحوم سید صدرالدین کاشف دزفولی در این خصوص شنیدنی است، که درج آن را در وبلاگ خالی از لطف ندیدم. واقعه چنین است:

«در سال 1252 [هجری قمری] بهرام میرزا [برادر محمد شاه قاجار] معزول و منوچهر خان معتمد الدّوله -گرجی الاصل- حاکم کرمانشاه و خوزستان و اصفهان و بختیاری گردید. این شخص یکی از حکّام مقتدر و مستبد دوره قاجار است. او توانست شورش جدایی خواهانه محمدتقی خان چهارلنگ را که دامنه وسیعی گرفته و در شوشتر و دزفول هواخواهانی پیدا کرده بود با شدّت و قساوت سرکوب کند. شدّت عمل او آن چنان بود که مناطق بسیاری از قراء شوشتر و دزفول خالی از سکنه شد.(سفرنامه لیارد، ترجمه مهراب امیری، ص 161 و 166) برادر او سرتیپ سلیمان خان سهام الدوله در سال 1257 به دزفول آمد، سلیمان خان تا آن هنگام به آیین مسیح بود ولی با کراماتی که از مرحوم سید صدرالدین کاشف عارف بزرگوار دید به دست او به دین مبین اسلام مشرّف گردید و از خود آثاری در دزفول به یادگار گذاشت که اگر چه غالباً از بین رفته ولی هنوز چندتایی از آن وجود دارد.»[1]