اسلام آوردن حاکم مسیحی به دست سید صدرالدین کاشف دزفولی

علارغم اینکه امروزه بسیار مشاهده شده است که در اثر کم کاری و غفلت مسلمانان برخی از اسلام به مسیحیت و آیین هایی دیگر روی می آورند و این امر نیاز به آسیب شناسی عملکرد روحانیون در سی ساله ی اخیر دارد، وقایعی در تاریخ به چشم می خورد که حاکی از اسلام آوردن اهل کتاب توسط علمای اعلام اسلام –رضوان الله تعالی علیهم اجمعین- می باشد. واقعه اسلام آوردن حاکمی از دوره ی قاجاریه به دست مرحوم سید صدرالدین کاشف دزفولی در این خصوص شنیدنی است، که درج آن را در وبلاگ خالی از لطف ندیدم. واقعه چنین است:

«در سال 1252 [هجری قمری] بهرام میرزا [برادر محمد شاه قاجار] معزول و منوچهر خان معتمد الدّوله -گرجی الاصل- حاکم کرمانشاه و خوزستان و اصفهان و بختیاری گردید. این شخص یکی از حکّام مقتدر و مستبد دوره قاجار است. او توانست شورش جدایی خواهانه محمدتقی خان چهارلنگ را که دامنه وسیعی گرفته و در شوشتر و دزفول هواخواهانی پیدا کرده بود با شدّت و قساوت سرکوب کند. شدّت عمل او آن چنان بود که مناطق بسیاری از قراء شوشتر و دزفول خالی از سکنه شد.(سفرنامه لیارد، ترجمه مهراب امیری، ص 161 و 166) برادر او سرتیپ سلیمان خان سهام الدوله در سال 1257 به دزفول آمد، سلیمان خان تا آن هنگام به آیین مسیح بود ولی با کراماتی که از مرحوم سید صدرالدین کاشف عارف بزرگوار دید به دست او به دین مبین اسلام مشرّف گردید و از خود آثاری در دزفول به یادگار گذاشت که اگر چه غالباً از بین رفته ولی هنوز چندتایی از آن وجود دارد.»[1]   

پس از مدتی که بدنبال مطلبی در مورد مرحوم سید صدرالدین کاشف بودم سرانجام در سایت فاضل ارجمند جناب آقای حجه الاسلام دکتر سید حسن عاملی-دامت توفیقاته- مطلبی در خصوص وفات قطب العارفین سید صدرالدین کاشف دزفولی-قدس سره- یافتم. گرچه منبع ایشان از این مطلب درج نگردیده و از ایشان تقاضا دارم که به اطلاع این بنده حقیر برسانند ولیکن خواندن این حکایت برای خوانندگان وبلاگ کاشف دزفولی بسیار مفید و در عین حال شگفت آور است. عین متن چنین است:

«سید صدرالدین دزفولی

حضرت آیت الله بهجت فرمودند: "ما هفتصد سال از معنویت عقبیم، زمانی بود که در نجف اشرف کسی که اهل کرامت  نبود نادر بود، اینک کسی که اهل کرامت است نادر است".

کاتب گوید: غالب بلاد به برکت انفاس اهل کرامت و علماء بالله مصونیت کامل داشت، سید صدرالدین دزفولی در دزفول ملجأ و مأوای اهل معرفت و محتاجان ناعلاج بود، شهر دزفول حتی بعد از فوت او در قبضه انفاس الهی آن بزرگ مرد بود! وقتی جنازه را در چادری در کنار رود دز قرار دادند و شیخ محمد غسال وارد چادر شد؛ بعد از لحظاتی مردم شاهد خروج مضطربانه و دلهره شیخ محمد شدند، وقتی از علت سؤال کردند گفت من وقتی شروع به غسل نمودم سید چشم باز کرد و گفت: آقاشیخ محمد! اول وضو بگیر بعد بیا مرا غسل کن!»[1]